اَلدَّاعٖى

اَلدَّاعٖى (*[1]) Yıkılmış bir mezarım ki yığılmıştır içinde Said’den yetmiş dokuz emvat (**[2]) bâ-âsam âlâma. Sekseninci olmuştur, mezara bir mezar taş Beraber ağlıyor (***[3]) hüsran-ı İslâm’a. Mezar taşımla pür-emvat enîndar o mezarımla Revanım saha-i ukba-yı ferdâma. Yakînim var ki istikbal semavatı, zemin-i Asya Bâhem olur teslim, yed-i beyza-yı İslâm’a. Zira yemin-i yümn-ü imandır Verir emni eman ile enama… *** [1] * Bu kıta, onun imzasıdır. [2] ** Her senede iki defa cisim tazelendiği için iki Said ölmüş demektir. Hem bu sene Said yetmiş dokuz senesindedir. Her bir senede bir Said ölmüş demektir ki bu tarihe kadar Said yaşayacak. [3] *** Yirmi sene sonraki bu şimdiki hali, hiss-i kable’l-vuku ile hissetmiş.

← ÖNCEKİ BÖLÜM

Yirmi Dokuzuncu Lem’a’dan İkinci Bab

SONRAKİ BÖLÜM →

Dua (Şuâlar)